Johan

Mijn dagboek januari 2016

10 januari 2016
Blog website 2

Een bizar gevoel overmant mij. Een naderende verjaardag doet mij beseffen wat voorbij is en dat is veel! Vierenzestig op de teller, vijfenveertig jaar op de planken, mijn dochter die trouwt. Redenen genoeg om even stil te staan en in je ziel te kijken.

Straks wacht weer een zaal vol mensen, waarvoor ik mijn hart uitzing. Hetzelfde ritueel van een kleedkamer en een spiegel tegen wie ik spreek, eenzelfde tafel met muzikanten en technici en een lichte warme maaltijd, door de organisatie met liefde bereid. Terwijl de lachsalvo’s van de muzikanten nog nazinderen in mijn hoofd, sta ik klaar in de coulissen en voel de aanwezigheid van het publiek. Ik stap naar ze toe en zing!

Vanmorgen kreeg ik van Jan Savenberg (zie Clouseau) een liedje opgestuurd van dat mij raakte. Het heet: “Over zeeën en meren”. De openingszin luidt: “ Als er weer iets misloopt, dan vlucht ik naar zee…” Het lijkt alsof Jan mij kent, ik zing het zeker. Ooit schreef hij een pareltje over mogelijke heimwee naar Brussel dat begon met:”Ik weet niet wat het is, misschien de geur van regen op de straten, misschien oktober in de mist….” (‘Boulevard du cafard’). In feilloze, eenvoudige zinnen weet hij de essentie te vatten en dat is waar een zanger als ik naar zoekt.

De zomer kondigt zich aan met klassiekers waarop wielrenners zwoegen. De elfjulivieringen staan in de steiger en de festivals maken hun programmatie. Op de openingsdag van de Gentse feesten spelen wij de Korenmarkt plat en kan een publiek dat de zalen nooit haalt, gratis genieten. Dat zijn ijkpunten op mijn kalender, daaraan tel ik de seizoenen.

Muzikanten komen en gaan, alleen een harde kern blijft bestaan. Zo kwam Marc de Boeck de onvolprezen Nils De Caster vervangen. Marc is een geweldige en veelzijdige muzikant die hobo, sax, accordeon en cello bespeelt. Hij geeft kleur aan mijn liedjes. Ik ben echt blij met zijn komst!

En ondertussen werken Bert Candries en ik in zijn studio naarstig aan nieuwe liedjes, die maar moeizaam komen. Is alles gezegd, is alles geschreven? Het zijn vragen die liedjesmakers zich vaak wanhopig stellen. Ach, ja, soms komen ze vanzelf, de liedjes. Soms laten ze op zich wachten. Er is geen recept, er is geen medicijn…

Weet je wat? Ik ga eens fietsen langs het kanaal, misschien waait de wind mijn zorgen weg!

Johan Verminnen

Juni 2015