Gastenboek
Welkom, laat een berichtje na op ons gastenboek. Hiervoor zijn er 2 mogelijkheden:
- Wil je louter een persoonlijk berichtje op de website zetten, gebruik dan het tabblad ‘Gastenboek’
- Wens je een bericht met foto achter te laten, gebruik dan het tabblad ‘Mijn bijdrage’. Indien jullie foto’s wensen in te sturen om de Verminnen ‘VERZAMELINGEN’ uit te breiden, dan kan dit via dit kanaal. Natuurlijk zijn ook andere foto’s welkom.
Helaas worden geen smileys aanvaarrd door heet systeem.
Maar alle verhalen brengen een verbondenheid teweeg.
Een verbondenheid rond jou , maar ook met de mensen die aan jou schrijven.
Wat al jou miserie niet in gang zet.
Groeten
Uw stem heeft een bijzondere zeggingskracht en ontroerd mij menigmaal. Weet dat u een blijvende indruk op mij hebt gemaakt.
Ik hoop van harte dat u zult herstellen van uw ingrijpende gezondheidsproblemen.
Met vriendelijke groet uit Nederland,
Leo Mink
Herinnert U zich de jaarlijkse toneelavond in de (toen bijna nog nieuwe) leerlingenrefter van het Sint-Pieterscollege in Jette in het voorjaar 1969 nog ? Het gelegenheidsgezelschap bestond uit leerkrachten en leerlingen met de gave van het woord. Het stuk heette 'Acht stomme weken, moeder' en werd geschreven door Arnold Wesker. Wat overigens in deze totaal irrelevant is. Als mijn geheugen goed is speelde u mee in deze productie. U was een rebellerend soldaat, deserteur zelfs, die de kazerne en de troep ontvluchtte in de nacht - die werd opgeroepen met veel blauw en een beetje groen tegenlicht. In het stuk liep u uw voeten kapot, tot bloedens toe. Die voeten moesten op een bepaald ogenblik uit de combat boots worden gehaald om het publiek te laten smullen van de aanblik van die bloederige, kapotgelopen voeten. Téjoeter ieste classe.
Dat bloed was het werk van de grimeur - uw werk was de grimas. De grimeur leefde zich uit op uw gezicht, met fond-de-teint en rouge en zo, maar het bloed aan uw voeten was het werk van de grime-assistent. De grimeur was de vader van leerkracht Marc Victoor (die later directeur werd van de lagere afdeling), de grimeur-assistent was zijn kleine halfbroertje, dat toen in het vierde leerjaar in de klas van Tony Debondt zat (Tony die de echtgenoot was van schoolverpleegster Lisette - het Sint-Pieterscollege was toen in elk geval één groot familiegebeuren).
Ik ben u sedertdien met een heel warme verbondenheid in uw carrière blijven volgen. Als zanger, als voorzitter van Sabam. Mensen die mij op basis van uw schorklinkende stem zegden dat u niet kon zingen... werden nogal rap op hun plaats gezet. Da's echt giene peej mee a stem veui 'out mee te kappe, antwoordde ik hen, Grassin achterna. Tot op vandaag, telkens ik u hoor of zie, moet ik nog denken aan die drie intieme momentjes in de halfduistere leraarsrefter, het tijdelijk schminklokaal, waar ik... met uw voeten heb mogen 'spelen'. Het is een herinnering om nog lang te koesteren.
Hou u goed ! (zelf ben ik bevriend geweest met K, eerst darmK, dan leverK, maar met beiden overeen gekomen en zodoende al 15 jaar geen nieuws meer van hen (schone vrienden, zeg dat wel) - vooruit kijken en plannen maken en geloven in de goede genezing is al meer dan de helft van een efficiënt helende therapie). Moed en hou vol !!
Ik denk de laatste tijd vaak aan je en wat je doormaakt!
En tevens herinner je mij aan mijn jeugd waarin we jong en onbezonnen waren en met open ogen een mooie toekomst tegemoet zagen.... Wat is daarvan terecht gekomen?
Als ik aan mijn toffe zus Mariette denk, komt automatisch jouw beeld in mijn gedachten... De zus die ik zo mis en welke mij veel geleerd heeft, die je ook kende en waardeerde. Je was op haar begrafenis wat ik heel ontroerend vond, met haar twee kinderen heb ik sinds het proces geen contact meer, zij waren er trouwens niet... En dat doet nog altijd pijn.
Telkens als ik een van je liedjes hoir, dan komt die heimwee terug en ook de mooie momenten, en daarvoor wil ik je danken .
Schep veel moed in wat je al presteerde en in het plezier dat je ons nog schenkt.
Veel sterkte gewenst!!!!en een dikke knuffel van Rita
Geachte Johan , gelukkig te vernemen dat U terug thuis bent ik hoop op een spoedig herstel . U bent goud waard voor de kleinkunst in Vlaanderen.De vele optredens vooral in Hansbeke. zijn mooie herinneringen. Mijn kleindochter is bevriend met de kleindochter van Alain daar ben ik zeer blij om . Ik hoop U nog eens te ontmoeten. Hou U sterk het komt goed . Rosane De puydt
Hey Johan, ik ben 8 jaar jonger (net opgezocht ????) en had het genoegen, toen ik nog net geen twintiger was, een optreden van jouw in Brussel aan de beurs te mogen genieten. Ik ging in Wemmel naar school en zag je een paar keer in het café 'op t' hoekske' aan de sportschool. Ik volgde je doorheen de jaren en heb een supergoede cd van jou 'hartklop'. Ik wens je een supergoed herstel toe en hoop dat je snel terug de dingen kan doen die je gelukkig maken! Wij wonen in Frankrijk en hebben daar een kleine gîte. Altijd welkom om (gratis) te komen genieten en vooral, tot rust te komen. Het is een bijzondere plek. Vriendelijke groet en goede moed, Herman
Ik volg je al sedert de tryouts in het college van Aarschot. Dus héél lang geleden.
Mijn bewondering was en is groot want je bent niet alleen een fantastische artiest, maar ook een heel fijne mens.
Kop op, Johan, en ik duim voor je volledig herstel.
Het was het eerste Vlaamse nummer dat ik mooi vond en veel groeten aan je madammen!
Xxx
Wat ben ik blij dat je thuiskomst zo goed verlopen is ! Blijf aub zo positief ingesteld !
Ikzelf heb een moeilijk leven achter de rug; zoon verloren in 1989, vrouw verloren in 2002, 20 jarige nieuwe relatie stuk in 2023 . Maar ik geef de moed niet op, ik blijf vooruit kijken, ondanks mijn 77 jaar !
Hou de moed erin !
Jos