Oorlog & Vrede

Johan met bloemenhemd en parkajas
NIEUWS
03 maa 2026

Ik droeg een bloemenhemd, een oude parkajas en een gebleekte jeans, zorgde voor overlast en liep mee in vredesbetogingen tegen de Vietnamoorlog. Nu bespeur ik in deze onzekere tijden geen enkele gelijkaardige reactie. Van de hippiebeweging is al lang geen sprake meer, en de vredesbeweging schittert door haar afwezigheid. Wat is de wereld veranderd!

Terwijl Amerika en Israël onder het mom van drogredenen Iran bombarderen en het onderdrukte volk voor de rest aanraden hun eigen revolutie te ontketenen, staat het Midden-Oosten in brand. Wij Europeanen zullen wel weer de rekening betalen, onder andere voor olie en gas. Het lijkt wel of er van een wereldorde en overlegplatforms geen sprake meer is, en of diplomatie een heikel woord is geworden. Ik begrijp er niets van! Een verpletterende stilte lijkt wel het nieuwe normaal.

Misschien moet ik mijn bloemenhemd weer uit de kast halen en een protestsong schrijven, of moet ik, zoals de meesten, gewoon zwijgen? Dat zal ik helaas nooit kunnen; daarvoor ben ik te tegendraads.

Terwijl een lauw zonnetje mijn uitgemergelde lijf streelt, valt het mij moeilijk mij te verzoenen met wat het dagelijkse nieuws mij in het oor schreeuwt. Het valt mij op dat ik de naam van Trump nog niet genoemd heb, al zorgt hij dagelijks voor (nep)nieuws waar zelfs de meest ervaren commentator geen touw – laat staan de juiste interpretatie – aan kan vastknopen.

Ik eindig met de beginzinnen van Brel, die ik ooit vertaalde als:

Natuurlijk is het ergens oorlog
Kanonnen maken geen muziek
En vrede is er zo hard nodig
Een paradijs bestaat er niet
Aan geld kleeft er toch steeds een geurtje
Maar wie het heeft, die ruikt het niet
Bloemen vertrappen dat gebeurt soms
Maar een vriend zien huilen kan ik niet

Johan Verminnen