Ik droeg een bloemenhemd, een ouwe parkajas en een gebleekte jeans, zorgde voor overlast en liep mee in vredesbetogingen tegen de Vietnamoorlog. Nu bespeur ik in deze onzekere tijden geen enkele gelijkaardige reactie. Van de hippiebeweging is allang geen sprake meer en de vredesbeweging schittert door haar afwezigheid. Wat is de wereld veranderd !
Terwijl in naam van drogredenen Amerika en Israël, Iran bombarderen en het verdrukte volk voor de rest aanraden hun eigen revolutie te maken, staat het Midden-Oosten in brand en zullen wij Europeanen wel de rekening betalen van o.a. olie en gas. Het lijkt wel of er van een wereldorde en overlegplatforms geen sprake meer is en diplomatie een heikel woord is. Ik begrijp er niks van! Een verpletterende stilte lijkt wel het nieuwe normaal!
Misschien moet ik mijn bloemenhemd weer uit de kast halen en een protestsong schrijven of moet ik zoals de meesten gewoon zwijgen. Dat zal ik helaas nooit kunnen daarvoor ben ik te tegendraads.

Terwijl een lauw zonnetje mijn uitgemergelde lijf streelt valt het mij moeilijk mij te verzoenen met wat het dagelijkse nieuws mij in het oor schreeuwt. Het valt mij op dat ik de naam van Trump nog niet vernoemd heb, al zorgt hij dagelijks voor (nep)nieuws, waar zelfs de meest ervaren commentator geen touw, laat staan de juiste interpretatie, kan aan vastknopen.

Ik eindig met beginzinnen van Brel, die ik ooit vertaalde in:

Natuurlijk is het ergens oorlog
Kanonnen maken geen muziek
En vrede is er zo hard nodig
Een paradijs bestaat er niet
Aan geld kleeft er toch steeds een geurtje
Maar wie het heeft, die ruikt het niet
Bloemen vertrappen dat gebeurt soms
Maar een vriend zien huilen kan ik niet

Johan Verminnen