Wachtkamers & De Brug
Wachtkamers
Straks lig ik opnieuw in een ziekenhuisbed terwijl een verpleegkundige langzaam een contrastvloeistof in mijn aderen laat lopen. Een goedje dat instaat voor een scherper afgebeelde scan. Drie dagen later bespreek ik met de oncoloog het resultaat. Opnieuw overvalt mij die angst terwijl ik wacht op het oordeel. Dat is nu eenmaal het lot van een kankerpatiënt. Telkens weer hoor ik die woorden in mijn hoofd: 'Eens patiënt, altijd patiënt.'
Ondertussen werk ik met gemengde gevoelens aan mijn afscheidsprogramma. Het voelt tegelijk vertrouwd en vreemd om iets vorm te geven dat zo definitief is. Van een comeback zal in mijn geval geen sprake zijn. In die valkuil wil ik niet stappen.
Onlangs kreeg ik bezoek van Erik en Sanne, twee heel lieve en attente collega's. Met Erik deel ik niet alleen een schoolverleden, maar ook de herinnering aan mijn allereerste, nog embryonale groepjes, waarin we menig repertoire vakkundig de grond in boorden. Toch wisten we er een jong publiek mee te entertainen. Het was alsof ik in de tijd werd teruggeworpen. We beloofden contact te houden, en dat ben ik van plan, zolang de tijd mij dat toestaat.
Ondertussen wacht ik op het oordeel van de medici over de evolutie van mijn ziekte. Ach, wat haat ik wachtkamers. Ze voelen telkens weer aan als examens waarvoor je nooit een diploma krijgt.
Ik werk verder aan mijn dagboek over de perikelen van het voorbije jaar, in de hoop dat mijn verhaal ook voor lotgenoten iets kan betekenen. Door hen met mijn woorden aan te moedigen de hoop niet te verliezen, lijken mijn eigen onzekerheden wat naar de achtergrond te verdwijnen. Ook mijn cd met Vergeten Liedjes krijgt stilaan vorm. Zo probeer ik mijn isolement met creativiteit te doorbreken, zoals ik dat eigenlijk mijn hele leven al doe.
Ja, mijn leven lijkt wel één grote wachtkamer. Ik wacht op de eerste repetities, op de hernieuwde ontmoeting met de muzikanten en natuurlijk met het publiek, waar ik zo naar uitkijk. Ik leef op hoop en verbijt mijn ongeduld in die wachtkamer
De brug
Terwijl op de radio dat prachtige lied van Simon & Garfunkel, ‘Bridge Over Troubled Water’, weerklinkt, rijdt Ria – een vriendin die al meer dan veertig jaar deel uitmaakt van mijn leven – mij naar dat torenhoge ziekenhuisgebouw in Gent om de uitslag van mijn laatste scan te horen. Daar aangekomen laat ik mijn blik nog maar eens dwalen over die honderden, vrijwel identieke ramen, waar minstens zoveel verschillende verhalen achter schuilgaan. Verhalen van hoop en wanhoop, en dat is net waar ik me nu tussen bevind. Tussen die twee woorden zit maar één lettergreep verschil, maar wat voor één!
Haar vertrouwde en veilige handen duwen me door de eindeloze gangen, het oordeel tegemoet. Ik heb intense vriendschappen met vrouwen en voel me daar goed bij. We zagen elkaars kinderen opgroeien en hebben een band die nooit meer breken kan; dat geeft zo’n warm gevoel. Straks hoort ze samen met mij de lijzige, gelijkmatige stem van de arts. De stem die al zoveel boodschappen van heil en onheil uitsprak tegenover angstige patiënten zoals ik. Weer een lettergreep verschil. Wat ben ik dankbaar voor haar steun!
"De uitslag is stabiel.” Vier woorden die in één klap een zware last van mijn schouders doen vallen. Op weg naar huis vult de auto zich met opluchting. Het water onder de brug lijkt weer wat minder troebel en er komt langzaam maar zeker licht aan het einde van de tunnel. 'k Voel me goed, vraag me niet hoe je dat doet.
Johan Verminnen