Dag Jeanine, Kom Jeanine

Jeanine - Wemmel 2011 (foto Luk Vander Straeten)
NIEUWS
29 Jun 2026

Het leven lijkt soms een slagveld. Gisterenmorgen deelde men mij heel sec mee dat Jeanine – die zich jarenlang als een kloekhen bekommerde om mij en de muzikanten – is overleden. Het leek plots alsof mijn wereld instortte.

Sinds 1973 reisde Jeanine mee met mijn gezelschap. Ze zorgde voor ons alsof we haar eigen kinderen waren, verkocht na de optredens mijn boeken en platen, en praatte met het publiek alsof iedereen een oude bekende was. Iedereen kende Jeanine; ze hoorde er simpelweg altijd bij. Wij vormden een onafscheidelijk duo, als waren wij broer en zus.

Ik leerde haar lang geleden kennen toen mijn eerste vriendin na een heelkundige ingreep naar een herstellingsoord bij de Postelbrug in Retie werd gestuurd. Dat oord werd beheerd door Jeanine en haar man Roel, met wie ik op slag bevriend raakte. Retie werd al snel mijn tweede thuis, en dat bleef zo toen ze later restaurant “De Pajot” openden in Neerpede bij Brussel. Ik speelde er jaarlijks een dîner chantant, zag hun kinderen opgroeien, deelde lief en leed met hen en zat vaak aan hun gastvrije tafel.

Toen haar man plotseling stierf en ze niet veel later haar zoon Pieter verloor bij een ongeluk, deelde ik in haar diepe verdriet. Toen mijn dochter Pauline geboren werd, kwam Jeanine vaak logeren om voor Paulientje te zorgen. Zo probeerde ze haar eigen verdriet te vergeten en ons geluk te delen.

Ik heb nooit iemand gekend met zo’n groot hart voor anderen. Mensen vergeten vaak wie er achter de artiest staat, en zonder wie die artiest niet kan functioneren. Jeanine was zo iemand. Ik zal haar nooit vergeten; ze heeft mij altijd belangeloos geholpen om te zijn wie ik nu ben.

Ik veeg mijn tranen weg, denk aan haar eeuwige glimlach en zing: “Kom Jeanine”

Johan Verminnen