Die dagen liggen achter mij & Zondagskind
Die dagen liggen achter mij
Terwijl ik luister naar het prachtige album van Paul McCartney, denk ik met weemoed aan mijn beginjaren. Inderdaad, er waren die goedkope gitaren en versleten radio’s als versterker, die groezelige kroegen en clubs waarin we voor een hongerloontje speelden, die broeierige jeugdclubs met dat gretige publiek, dat luisterde naar onze gitaren op krediet!
We reden door het avondland in gammele tweedehandswagens die met moeite hun bestemming haalden. We zochten op rafelige wegkaarten de namen van onooglijke dorpjes die op ons wachtten alsof wij de nieuwe Beatles waren. We droomden van verhitte fans alsof zij onze groupies waren. We snakten naar gouden platen die meestal voor anderen waren bestemd, en luisterden gespannen naar de radio of de lokale dj onze single draaide. We lazen de slechte kritieken in de ochtendkrant en gaven bijna de moed op. We koesterden onze idolen op gejatte langspeelplaten en zongen in schabouwelijk Engels hun hits na. We liftten naar Jazz Bilzen om daar Armand “Ben ik te min” te horen zingen!
We verteerden hopeloze examenuitslagen die onze vaders in razernij lieten uitbarsten, en ondergingen de afkeurende blikken van leraren die zeiden: “Jij brengt het nergens, daar komt nooit wat van!” We zochten troost bij een lief van de naburige meisjesschool waar de tram langskwam, en zwoeren voor eeuwig trouw alsof we de crooner op de radio geloofden, die op ”ik hou van jou“ steeds het woordje ‘trouw’ als rijm deed klinken. We schilderden Love & Peace op onze jeans en betoogden tegen een oorlog in Vietnam die onze schermen teisterde. We draaiden de televisie-antennes richting Rijsel om slechte tv-shows te aanschouwen, waarin Franse zangers Engelstalige hits vakkundig vermoordden. We luisterden met gloeiende oren naar Radio Luxemburg om wat goeie rock te horen. We lazen de Humo en geloofden hem zoals de Pravda. Met andere woorden: we waren jong en ongeduldig. Ja Paul, die dagen liggen achter mij!
Zondagskind
Ja, ik lijk wel een zondagskind, nu ik na mijn hachelijke avonturen een beschuitje verorber en met voldoening mijn vertrouwde landschap aanschouw, terwijl ik dat droevige nieuws over die onfortuinlijke Margriet verneem. Mijn geest vult zich plots met prangende vragen: waarom liep het voor haar zo, en ontsnapte ik wel en zij niet? Ik hoor nog haar bulderende lach, maar wat zat daarachter? Verstopte ze zich zo niet en duwde ze op die manier haar problemen en de wereld niet weg?
Natuurlijk heb ik haar gekend, maar is dat wel zo? De loftuitingen zullen langzaam wegebben, de boekjes worden volgeschreven en de inkt droogt op. Zo gaat dat met een mensenleven. Ja, wie zong het ook alweer? ‘Het duurt maar even.’
Ik denk aan wat mijn talentvolle vriend Stef Bos tegen me zei: “Johan, je moet tijd nemen om te genieten!” Hij heeft meer dan gelijk.
Want wat rest mij nog? Een vooruitzicht op een waardig afscheid, ontroering en dankbaarheid. Zeg ik dan: “Het is mooi geweest?”
Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien, en ja: ik ben een zondagskind, op een maandag geboren.
Johan Verminnen