De man die van de regen hield

Hoesfoto plaat  - Traag is Mooi (foto Luc Polfliet)
NIEUWS
03 Jun 2026

Na een lange tijd van zwijgen om het herstel in alle rust zijn werk te laten doen, komen de diepte-interviews als een lawine op mij af. Het begon met de gewaardeerde belangstelling van Radio 2 en een diepgaand stuk in De Standaard. Een interview in De Morgen volgt nog en zoals het meestal gaat, blijft het daar niet bij.

Natuurlijk is er stof genoeg voor een gesprek met iemand wiens leven en lot aan een zijden draadje hing, die een afscheidstournee door de neus geboord zag en nu toch die droom hoopt te realiseren. Dit soort intense gesprekken vergt veel van mij. Het vraagt openheid, eerlijkheid en een grote concentratie om je zielenroerselen zomaar aan het publiek prijs te geven. Ik ben na zo'n confrontatie uitgeput. Het kost veel kracht, die – na mijn operatie en revalidatie – nog maar net begint terug te keren.

Nu we ons na een periode van zonneschijn en een zomer die zich van datum vergiste, weer in traditioneel kwakkelweer bevinden, doet mij dat denken aan een waargebeurde anekdote uit mijn Sabam-periode. Ik moest aanwezig zijn op de jaarlijkse Midem in Cannes en werd door een taxi van de luchthaven naar het hotel gebracht. De chauffeur vroeg mij vanwaar ik kwam. Ik antwoordde: “Uit België,” waarop hij zei: “Ah, le pays de la pluie.” Hij voegde er nog aan toe: “Je préfère la pluie, je déteste le soleil. Je passe mes vacances dans le Nord.” Zo zie je maar: hij was de man die van de regen hield!

Ben ik dan de man die van de zon houdt? Ik denk het wel, al denken mijn tuin en de boeren daar anders over.

Ik was onlangs een dag in Oostende – je weet wel, “Brussel met zijn voeten in het water” – de zon scheen en ik voelde mij herleven. Mijn vakantie breng ik zeker hier door, al regent het pijpenstelen! Mijn liefde voor Oostende is niet te blussen. De stad van die duivelse Arno is ook een klein beetje de mijne. “Allen hierheen!” Maar niet allemaal tegelijk!

Johan Verminnen