Na het feestgedruis & Over kogels en kerken
Na het feestgedruis
Mijn eerste professionele uitstap tijdens mijn herstel was een tocht naar de VRT-gebouwen, onder begeleiding van mijn trouwe rots in de branding Peter Haex. Radio 2 vroeg om een uitgebreid interview naar aanleiding van de feestelijkheden rond mijn vijfenzeventigste verjaardag, waar zij de nodige aandacht aan wilden schenken. Kim Debrie wachtte mij op in de Tootsstudio (what’s in a name). Met behulp van een rollator ploegde ik mij een weg door de eindeloze gangen om een vuurdoop van uitgekiende, spitse vragen – opgebouwd rond thema’s van een paar sleutelliedjes – te ondergaan.
Deze fragmenten zouden tijdens de feestweek voor mijn verjaardag verspreid uitgezonden worden. Het VRT-bezoek werd een uitputtende bezigheid, die mij naar de terugtocht deed verlangen. De ontvangst was hartelijk! De planning met de gasten werd mij meegedeeld en beantwoordde meer dan ik dacht aan mijn verwachtingen. Ik dook in het diepste van mijn geheugen om aan de vragen te voldoen, en de confrontatie met mijn heden en verleden was intens. Het strekt de zender tot eer om zoveel aandacht aan mijn persoontje te besteden. Ik voel me tegelijkertijd vereerd en dankbaar!
Om mijn stem te testen, heb ik een eerste repetitie in de studio van Bert gedaan, samen met mijn eeuwige kompanen Leo en Bert. Het begon moeizaam, alsof er roest zat op mijn door tegenslag ongeoefende stemmetje, maar na een tijdje hervond ik mijn zelfvertrouwen. Dat geeft hoop!
Vieringen zijn leuk en strelen het ego, maar toch word je daarna met een raar gevoel weer teruggeworpen op jezelf. Ik ben gelukkig gewoon om in mijn eigen kleine wereld te overleven. Ik ben vaak alleen, en slechts af en toe kruipt de eenzaamheid in mijn hoofd en hart. Ik praat dan stilletjes in mezelf en tegen de foto van mijn moeder, die mij in de woonkamer troostend aankijkt – een aandoenlijk werk van de onvolprezen Stephan Vanfleteren.
Gelukkig werk ik in stilte aan steeds nieuwe projecten, want creativiteit redt mij altijd weer! Zo geven mijn schrijfsels mij voldoening, en jullie misschien ook. Allez, allez Johan, voortdoen en herstellen! Het leven is een cadeau.
Over Kogels en Kerken
‘De kogel is door de kerk’, waar komt die uitdrukking vandaan? Ik kan kogels moeilijk met kerken associëren, maar ken wel haar betekenis: “Het is eindelijk beslist!” Wat hebben mijn manager en ik na rijp beraad besloten? We plannen een afscheidstournee aan het eind van dit jaar en het begin van het volgende.
Na het annuleren van ‘De laatste ronde’ neemt de zanger dan toch afscheid, om in schoonheid zijn stormachtige loopbaan waardig af te sluiten. Herwonnen kracht en een nooit aflatende ijver en goesting drijven mij. Het heft in eigen handen nemen is wat ik altijd gedaan heb. Of ik nu genezen ben? Nee, maar het gaat langzaam maar zeker beter. Het is zoals met het weer: één straaltje zon en we denken anders, en we willen meer!
Natuurlijk eindigt elke reis, de mijne ook! Toch wil ik nog één keer die planken voelen en dat publiek ruiken. Wat ben ik blij dat ik altijd mijn droom heb gevolgd en dit moeilijke, maar interessante pad ben gegaan. Op de vele afslagen van het leven kwam ik jou misschien tegen; ik beschouw dat als een zegen en beklaag me niets. Ook nu zal de muziek mij genezen, iets wat zij altijd al gedaan heeft. Natuurlijk zal een lied ooit het laatste zijn, ik heb daar vrede mee!
Ja, ik heb zalen doen vollopen en leeglopen. Ja, ik heb altijd gezongen met hart en ziel. Het was een privilege om collega’s te ontmoeten en het publiek te troosten en te entertainen. Natuurlijk is het de taak van een zanger om te verbinden, en dat heb ik geprobeerd. Ik heb gegeven al wat ik had, en heb gekregen meer dan ik gaf! Dit was mijn leven, geacht publiek, ik ben zo blij nu ik u allen zie. Ik blijf voor altijd een zanger zonder meer, hoewel ik het liefst in ledigheid verkeer.
Johan Verminnen