Les in bescheidenheid!
Na een ongelukkige val op een parkeerplaats brak ik mijn rechterheup. Een toevallige voorbijganger hielp mij terug in de auto, waarmee ik op pure adrenaline naar huis reed. Daar hielp mijn buurman mij uit de auto en bracht een ambulance mij naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
Nu revalideer ik in een centrum in Oostende. Omringd door lotgenoten leer ik opnieuw lopen, met vallen en opstaan. Mijn waardering voor het zorgpersoneel groeit elke dag. Mijn hulpeloosheid en de afhankelijkheid van anderen geven mij een lesje in bescheidenheid.
Daarbij komt nog dat ik in september een zware ingreep in het UZ Gent moet ondergaan, die niet van de poes is. In deze gemoedstoestand bevind ik mij nu, en ik tracht mijn 'dag per dag'-theorie toe te passen. Deze theorie – het ene moment na het andere nemen – helpt mij te overleven en de doemgedachten uit mijn hoofd te bannen. De hoop dat ik mijn laatste ronde haal, is een schamele houvast die mij doet volhouden.
Ik heb een fantastisch leven en een fantastische carrière gehad, en dat troost mij. Ik ben tegelijkertijd bescheiden en fier, al besef ik welke grote talenten de wereldmuziek op ons afstuurt. Zij relativeren mijn eigen werk en laten mijn bewondering voor anderen groeien. Ook hier: een les in bescheidenheid!
Johan Verminnen