Mijn kleine wereld & Kijk, mama kijk
Mijn kleine wereld
Wat is er veel veranderd voor mij! Ik leef in een cocon, alsof de coronatijden voor mij nooit zijn voorbijgegaan. Een zeer teruggetrokken bestaan is mijn deel; daar hebben omstandigheden voor gezorgd. Mijn contacten beperken zich tot de mensen die voor mij zorgen. Zo krijg ik elke dag, behalve in het weekend, de hulp van Familiezorg, die komt koken en de boodschappen doet. Verder is er nog tweemaal per week geneeskundige zorg van het Wit-Gele Kruis en wat schaars bezoek van vrienden en vriendinnen. Dat is het kleine wereldje waarin ik leef.
Elke ochtend sta ik om zes uur op en verwijs hiermee spreuken als "artiesten slapen tot na de noen" naar de prullenmand. Wat zou ik geld geven om dat toch nog eens te kunnen doen! Het lijkt wel of ik na mijn ziekenhuiservaringen een ander ritme heb aangenomen. Ik doorbreek mijn kluizenaarsbestaan door af en toe een bezoekje te brengen aan mijn stamcafé langs het kanaal, drie boten laten passeren en weer terug naar huis!
Als het alleen zijn in eenzaamheid dreigt te verzinken, bel ik soms een kennis op om toch maar een stem te horen. Natuurlijk wil ik geen medelijden opwekken, maar het is mijn realiteit. Altijd alleen met je ziel onder je arm en de blues diep in je hart; het is niet voor niets een refrein dat ik zing.
Toch schik ik mij in dit leven dat ik leid en kan ik genieten van kleine dingen, zoals een mooi liedje dat voorbijkomt of een reactie op een blog die ik schreef. Wim, mijn manager, meldt mij dat de ticketverkoop uitstekend loopt: er zijn reeds zalen uitverkocht en er is dus veel belangstelling! Dat troost mij en sterkt mij. Het geeft perspectief, en dat heeft deze jongen nodig. Op de radio klinkt dat wondermooie liedje van Satchmo: ‘What a Wonderful World’. Ach, het is toch nog zo slecht niet in mijn kleine wereld!
Kijk, mama kijk
's Nachts glijden stukken van mijn leven vaak als een film voorbij. Levens en liefdes, werk en besognes, vreugde en verdriet rollen, in sepia gekleurd, door mijn geest. De meeste herinneringen krijgen het patina van de tijd, zoals een bronzen standbeeld verweert door regen en wind. Ondanks relaties die tegen de klippen liepen, hou ik nog van hen. Het was altijd alles of niets, het was altijd voor altijd. Ik hou nog van de mensen die ik ooit liefhad, ook al liep het mis.
Natuurlijk maakte ik fouten en nam ik niet steeds de juiste beslissingen, maar ik voerde ze wel uit alsof mijn leven ervan afhing, want zo moest het altijd zijn.
Ik heb van mensen gehouden, ook al deed het soms pijn als ik ons uit elkaar zag groeien als korrels zand op een strand onder een beukende storm. Nee, het was geen kabbelende rivier, er waren veel hoge golven.
Ik kijk nu in de spiegel en zie een verweerd en getaand gezicht dat veel verraadt, een uitgemergeld lichaam dat te veel moest doorstaan, een man op leeftijd met een lach en een traan, die door een turbulent leven vol passie is gegaan. Ik tel de littekens als een palmares van vreugde en verdriet en denk bij mezelf: dat was en is mijn leven, meer niet! Maar ook niet minder! Kijk mama kijk, ik kan fietsen… en vallen!
Johan Verminnen