Ik herinner mij nog hoe ik als kleine jongen met trillende stem voor een bont gezelschap familie met knikkende knieën mijn wensen voorlas. Wat vandaag betreft, slechter dan vorig jaar kan het nieuwe zeker niet zijn. Het verwondert mij hoe mijn oude lijf al die beproevingen en ziektes heeft doorstaan en hoe mijn mentale kracht mij redde. Ik hoor nog de woorden van de verpleger op de intensieve die me zei na het ontwaken uit de verdoving: “straks mag je al naar je kamer, geloof mij”. Hij had gelijk. Ik hoor nog de gesprekken met de nachtverpleegster die mij na haar ronde wat gezelschap hield omdat ik toch niet kon slapen.
Wat wacht mij na de laatste chemo’s? Ik vrees nog een lang herstel om weer de oude te worden. Plannen heb ik nog niet, maar wie weet….

Langs deze weg wens ik al wie mij steunde en met mij begaan was natuurlijk het allerbeste en een goede gezondheid toe. Daar kan ik van meespreken…
Mijn dankbaarheid is groot. Ik weet niet hoe ik ooit kan teruggeven wat ik van jullie kreeg. Ik heb mensen beter leren kennen en leren waarderen. Ik heb ingezien hoe kwetsbaar we allen zijn en hoe ingenieus ons zorgsysteem werkt. Ik heb mij zonder twijfel overgegeven aan bekwame handen die voor mij zorgden. Hun gezichten zal ik nooit vergeten. Ik wens hen en jullie allemaal een betere wereld toe, en mezelf een beetje rust.

Johan Verminnen