Vechten of aanvaarden
Ontelbaar zijn de mensen die mij moed toewensten tijdens mijn kankerbehandeling. Deze goedbedoelde getuigenissen van medeleven wijzen op een zeer verspreide gedachte: dat je tegen de vermaledijde ziekte moet vechten en strijden, terwijl de ervaring mij leert dat je vooral moet aanvaarden en ondergaan. En ook dat de mentale weerbaarheid het belangrijkste en zwaarste is.
Eerlijk gezegd ben ik nooit in mijn leven zo bang geweest als vóór de operatie. Bang als een wezel wacht ik nu op de mogelijke nevenwerkingen van de laatste vier chemokuren die deze week beginnen. Van moed moet je mij niet verdenken, van aanvaarding wel!
Hoe mijn leven er achteraf zal uitzien, weet ik alsnog niet. Ik zal de balans zeker opmaken en het belangrijke van het bijkomstige scheiden.
Alle zekerheden vallen weg als de grote K je treft, dat heb ik geleerd. Natuurlijk hebben de berichten van medeleven mij geholpen mijn lot te dragen. Het bewijst vooral dat liedjes belangrijk kunnen zijn voor mensen, hoe klein ze ook zijn. Het heeft dus toch zin gehad om dit onzekere bestaan te leiden. Hoewel het reizen voorlopig is gestopt, droom ik soms nog van die eindeloze tochten op weg naar en terug van optredens, voor dat warme publiek dat ik nooit kan en zal vergeten.
Johan Verminnen