Oost West
Na drie maanden ziekenhuisbedden en revalidatiecentra kwam ik eindelijk thuis. Zelfs de wilde kat die ik al jaren verwen, stond mij trouw op te wachten alsof ik uit de doden verrezen was. En eigenlijk is dat een beetje zo. Ik overleefde de zware slokdarm- en maagoperatie en herstelde van een heupbreuk. Nu resten mij nog vier chemokuren om vrolijk kerst en nieuw door te brengen. Nooit voelde ik mij zo kwetsbaar en broos, en ik dank het zorgpersoneel en de chirurgen die mij hier doorheen sleepten.
Terwijl de winter onverbiddelijk op de deur tikt, voel ik mij als herboren, al moet ik nog hard werken aan mijn herstel. De vertrouwde omgeving zal mij daarbij ongetwijfeld helpen. Ik leer langzaam weer vast voedsel te eten en nipte schuchter aan een eerste glas wijn. Ondanks de gure wind droom ik al stilletjes van de lente. Het lijkt op vloeken in de kerk, maar het is dan maar zo. Ik snak naar een eerste zonnestraal om opnieuw in het leven te geloven, want eerlijk: ik dacht dat mijn laatste noot gezongen was!
In het ziekenhuisbed dat in mijn living staat, denk ik aan die spreuk, een Bond Zonder Naam waardig: “Oost, west, thuis best!”
Ik bezwijk onder de lawine aan sympathiebetuigingen die ik op mijn website lees, en val in een diepe slaap. Ik applaudisseer in mijn droom de hele nacht voor al die lieve mensen die mij steunden, en ween tranen van geluk tot de ochtend komt!
Johan Verminnen