Zwerfkat & Peter kilometer
Zwerfkat
Elke ochtend om 7.15 uur krabt ze aan mijn achterdeur. De sporen zijn nog altijd zichtbaar op het houtwerk. Al tien jaar lang geef ik haar een ontbijt met het beste wat Whiskas te bieden heeft. Soms blijft ze dagen weg en vrees ik het allerergste, maar plots staat ze daar weer en ben ik opgelucht.
Ze heeft geen staart meer. Die sneuvelde waarschijnlijk tijdens de vele straatgevechten. Ik noem haar ‘Petoeter’. Ze heeft iets ondeugends in zich waar ik van hou. Ik ben aan haar gehecht en kan haar niet missen.
Ik voel mezelf soms als een zwerfkat die in Oost-Vlaanderen is aanbeland. ‘Gij zijt nen aangespoelde’, zei ooit een caféklant tegen mij. ‘Over onze dorpspolitiek moogt gij niet meespreken.’ Ik vergeet die woorden nooit, al is het ijs tussen het dorp en mij allang gebroken. Gelukkig maar!
Ik woon hier graag en versta het dialect na een spoedcursus van 34 jaar. De stugheid die ik aanvankelijk als onbehaaglijk ervoer, is veranderd en de aangespoelde werd uiteindelijk aanvaard. Wat ben ik van deze streek gaan houden en wat heb ik hier van vriendschappen genoten. Alleen mijn accent verschilt nog van dat van de autochtonen.
Mijn Brusselse connectie is met de jaren afgenomen, maar wel nooit echt verdwenen. Ik kijk al met meer belangstelling uit naar de uitslagen van AA Gent dan mijn Brusselse vrienden lief is! Bij mijn dochter bespeur ik al een licht Gents accent, al zal ze me dat misschien kwalijk nemen. Gent is best een aangename stad. Dat moet deze verstokte Brusselaar ootmoedig toegeven.
Terwijl Petoeter zich op het gazon in de zon koestert, schrijf ik uiteindelijk eens een blog die niets met mijn ziektepatroon te maken heeft. En daar ben ik blij om.
Dat ik graag weer een zwerfkat zou zijn, die het land doorkruist en aan de achterdeur van jullie cultuurcentra krabt om er zijn liedjes te komen zingen, is misschien nog het mooiste wat ik kan wensen.
Ik kom eraan!
Peter kilometer
Als ik aan een zwerfkat onder mijn vrienden denk, denk ik automatisch aan Peter Haex, een dierbare vriend die mij als toeverlaat naar al mijn afspraken en optredens voert en tijdens mijn revalidatie belangeloos alle bestellingen van mijn webshop naar de klanten verstuurt.
Samen met Gilberte en Etienne, twee vroegere streekgenoten, verkoopt hij in de zalen mijn boeken en platen en zorgt hij voor mij als een engelbewaarder.
Hij verhuisde van Halle naar Tongerlo bij Bree en spreekt ondertussen vlekkeloos Limburgs, waar mijn schamele Hansbeeks niet tegenop kan. Hij is een rasechte fan van Rowwen Hèze, die ik dankzij hem ben gaan waarderen. Hij heeft twee kinderen en twee kleinkinderen, die hij samen met zijn vrouw Nicole verwent.
Peter is bovendien een uitstekend chauffeur. Ooit maakte hij deel uit van een rallyteam en nog altijd voert hij mij veilig en feilloos overal naartoe. Ik noem hem Peter de kilometervreter, omdat hij moeiteloos en met toewijding al die afstanden overbrugt.
Mijn dankbaarheid kan niet groot genoeg zijn voor zo’n fidele kompaan op de reiswegen.
Binnenkort komt er met het verschijnen van mijn boek 'Onder mijn acacia' en de compilatie 'Vergeten Liedjes' nog heel wat werk bij voor hem.
Straks voert mijn zwerfkat Peter mij opnieuw feilloos naar jullie toe, om daar afscheid van jullie te nemen.
Want ooit zal eens een lied het laatste zijn.
Johan Verminnen