kijk vanuit mijn raam op een landschap dat nooit meer weg zal gaan.
Twee schichtige herten grazen argeloos op het veld.
Sinds de dood van de graaf wordt er nog maar zeldzaam gejaagd, zelfs een haas loopt ongestoord voorbij. 
Vierdendertig jaar woon ik alhier en het lijkt of de tijd hier bleef stilstaan.
Het groen van het bladerdek van de bomen verbergt de daken van de aken op het kanaal van Gent naar Brugge, die ik in de winter zie voorbij schuiven als in een gedicht van Verhaeren.

Elke dag krijg ik het bezoek van een zwerfkat, die bedelt om eten dat ik trouw voor haar klaar zet. 
Soms blijft ze dagen weg, terwijl ik ongerust op haar wacht.
Een reiger, die zich bij de buren tegoed doet aan de vis in zijn vijver, scheert zwierig door het zwerk. 
Kraaien jagen stoer een buizerd weg van zijn jachtterrein alsof zij de eigenaar waren van het gebied.

Straks rijd ik naar mijn stamcafé aan het kanaal en geniet vanop het terras van de zon en de gezelligheid. 
Ik hoor een amateur fietser pochen over de kilometers die hij dit seizoen aflegde en mijmer weg in mijn gedachte.
In mijn hoofd groeit er steeds een liedje.
Terwijl de wereld overal in brand staat laat ik mij verwennen alsof er geen Trumps, Poetins of Netanyahu’s bestonden.
Ik waan me hier in de Provence, de bomen ruisen hier al wiegend hun eeuwig refrein en ik steel hier de tijd.
Nu naar huis en zie : het landschap ligt er nog altijd.

Johan Verminnen