De Blues & Het geheime medicijn

Blog - Blues & Medicijn
NIEUWS
17 Jun 2026

De Blues

Terwijl de regen met bakken uit de hemel valt en donkere wolken de ochtend kleuren, ben ik met mijn linkerbeen uit bed gestapt. Ik kon moeilijk de slaap vatten en werd meermaals op een ontiegelijk vroeg uur wakker, alsof een nachtmerrie mij uit mijn bed duwde. Ik zette al om drie uur koffie en rookte een eerste sigaret. Ik luisterde naar de nachtradio met zijn voorspelbare nieuws over droneaanvallen en de schending van vredesbestanden – enfin, de gebruikelijke Trump-, Netanyahu- en Poetinstuff waarmee helaas de hele wereld dagelijks wakker wordt. Daarna klonk een lied van een nieuwe Hollandse zangeres, die in onverstaanbaar Nederlands mijn oren terroriseerde. De dag begon goed!

De zwerfkat die ik trouw elke dag eten geef, krabde ook al aan mijn achterdeur alsof ze in geen dagen niets gekregen had. Mijn moraal stond op nul en mijn humeur leek één grote donderwolk! Zin om een vrolijk liedje te fluiten had ik niet. Zelfs mijn ontbijt smaakte niet.

Ik hoef geen dure psycholoog te raadplegen om dit ziektebeeld te omschrijven: ik heb de blues! Wat is de remedie? Ik kruip straks lekker terug in bed. Wedden dat ik beter word?

Het geheime medicijn

“Hoe gaat het met jou? Je ziet er goed uit,” zegt zij op een toon die bezorgdheid en diepe affectie verraadt. Ik word ontroerd door haar oprechte belangstelling. “Hoe gaat het met je spijsvertering, Johan, na die uitgebreide ingreep aan je slokdarm en maag? Lukt het al wat beter om voedsel tot je te nemen?” vraagt hij met veel empathie, en dat treft mij. “Is er iets wat ik nog voor jou kan doen?” zegt zij, klaar om aan mijn geringste nood tegemoet te komen. “Bel maar als ik kan helpen,” zegt hij wanneer hij afscheid neemt, en hij meent het!

Dat is mijn grootste geheim: vriendschap! Het medicijn dat je in geen enkele apotheek kunt kopen, maar een geschenk is dat je wordt gegeven, zonder tussenkomst van de mutualiteit. Dat heeft mij geholpen om alles te verwerken en te doorstaan. Dat wondermedicijn verdient de Nobelprijs.

Met dankbaarheid denk ik aan de WhatsAppgroep die Pauline in het leven riep om deze jongen bij te staan, en het heeft geholpen. Familie en vrienden sleepten mij erdoorheen. Met engelengeduld en veel liefde bekommerden zij zich om deze knoeier, die het leven veeleer somber inzag. Hoe kan ik ooit teruggeven wat ik kreeg? Het zijn vragen waar ik geen antwoord op heb. Respect heb ik zeker, dankbaarheid nooit genoeg! Ik kan alleen beloven een nederige patiënt te blijven en mijn geheime medicijn met hen te delen. Lang leve de vriendschap, de vriendschap voor het leven!

Johan Verminnen